“Wat ik vooral nodig had, was veiligheid”
De reis van Shevger met collega Shadi
Hij was 15 toen hij zijn ouders als afscheid omhelsde. Daarna begon Shevger alleen aan een lange reis van Syrië naar Nederland. Zeven maanden onderweg, vaak te voet, grotendeels op zichzelf aangewezen. Wat hij meemaakte, draagt hij nog altijd met zich mee.
“In Turkije kwam ik op een plek terecht waar zelfs dieren niet konden leven,” vertelt hij. “Daarna zat ik bijna twee maanden vast in een gevangenis, als enige kind tussen volwassen mannen.” Teruggaan was geen optie. In Syrië wachtte het leger – en het lot dat zijn broer al had getroffen.
Ook in Nederland bleef de angst in het begin. Vertrouwen opbouwen ging stap voor stap.
Shevger kwam terecht in een kleinschalige woongroep van Elker, waar hij samen met andere jongeren woonde en begeleiding kreeg. Daar ontmoette hij Shadi, die hem sindsdien begeleidt. “In het begin luisterde ik vooral,” zegt Shadi. “Je moet eerst begrijpen wat iemand heeft meegemaakt.”
Langzaam groeide er vertrouwen. In kleine, alledaagse momenten: samen koken, wandelen, even bellen. “Wat ik vooral nodig had, was veiligheid,” zegt Shevger. “En iemand die me hielp mijn leven weer op te bouwen.”
Die nabijheid maakt het verschil. Jongeren zoals Shevger hebben vaak een lange en ingrijpende reis achter de rug. Juist door er echt naast te staan, ontstaat ruimte om weer vooruit te kijken.
Shadi weet hoe belangrijk dat is. Hij kwam zelf uit Syrië naar Nederland en zag hoe kwetsbaar jongeren kunnen zijn zonder de juiste steun. Dat motiveerde hem om dit werk te doen. “Met de juiste begeleiding kunnen jongeren echt stappen zetten.”
Shevger is daar een voorbeeld van. Hij volgt een kappersopleiding, woont zelfstandig en is inmiddels herenigd met zijn ouders.
Zijn verhaal laat zien wat er mogelijk is als jongeren de ruimte krijgen om zich veilig te voelen, te herstellen en opnieuw te beginnen. Dat vraagt om aandacht, vertrouwen en begeleiding – maar ook om een samenleving die die ruimte wil bieden. Alleen dan kunnen jongeren zoals Shevger hun plek vinden en bouwen aan hun toekomst.
In 2025 vertelde Shevger zijn verhaal aan het Dagblad van het Noorden. Dit verhaal is daar een korte weergave van. Shevger is een fictieve, zelfgekozen naam.
